جواب
توكل اعتماد قلبي به وكيل است. كسي كه خداوند را با تمام اوصافش (علم، قدرت، حكمت و…) شناخت، درتفويض امور خويش به او هيچ نگراني نخواهد داشت و دل او كاملا آرام خواهد بود. البته توكل داراي مراتبي است:
مرتبه اول، آن است كه اعتماد او به خداوند همانند اعتماد بر وكيل باشد.
مرتبه دوم، آن است كه حال بنده با خداوند، همانند حال طفل با مادر خويش باشد كه جز او را نمي‏شناسد و تنها به او پناه مي‏برد.

مرتبه سوم، در برابر خداوند كاملا خويشتن را بي‏اختيار ببيند و به طور كلي خود را فراموش كند كه اين مرتبه، عالي‏ترين مرتبه توكلاست.
پس از آن كه آدمي به اين حقيقت رسيد كه لا حول ولا قوة الا باللّه‏ هيچ حركت ونيرويي نيست جز آن كه به خداوند متكي است، در مرحله عمل نيز به اين حقيقت بزرگ توجه خواهد داشت. ازاين ‏رو امور خويش را به او واگذار خواهد نمود و به او تكيه خواهد كرد.
انسان متوكل هميشه پناهگاه امني و نقطه اتكاء دارد، ولي موظف است كه تلاش نيز بكند ولي انسان بدون توكل فقط به خود بسنده است و اتكايي ندارد.
راه كسب توكل بالا بردن ميزان معرفت به خداوند و نقش او در هستي است. كسي كه خداوند را با اوصاف كمالي‏اش شناخت و او را قدرتمندي با اراده در صحنه هستي ديد، ديگر تنها در قالب اسباب و علل عادي و مادي حوادث جهان را تفسير نخواهد كرد
حقيقت توكل، واگذار كردن امر به مالك حقيقي و اعتماد و تكيه كردن به او است. منتهي توكل پايه‌هايي دارد يعني براي اينكه حقيقتش تحقق پيدا كند، بايد چهار امر اساسي داشته باشد. يكي علم بنده است به اينكه خداوند علي كل شئ قدير (بر همه چيز قادر است).
توكل حالت قلبي است و قلب بايد به اين حقيقت پي ببرد كه خداوند بر همه چيز قادر است. البته بايد توجه كرد كه فهم علمي اين مطلب و قانع شدن عقل بر اينكه خداوند قدرتش نا متناهي است، برابر نيست با اينكه قلب به اين حقيقت اعتراف و آن را تصديق كند.
نكتة دوم اين است كه قلب تصديق كند بر اينكه خداوند همه چيز را مي‌داند و بر احوال بنده‌اش آگاه است و در برآوردن حوائج او توانمند است. نكته سوم كه بايد بعنوان مقدمه در نظر گرفت اين است كه خداوند نسبت به بنده‌اش بخل ندارد .مطلب چهارم اينكه از مشاهده اين امر حالت پناهندگي و اعتماد به خداوند در بنده ايجاد شود و خدا را وكيل خودش قرار دهد كه آنچه را نسبت به او صلاح مي‌داند برايش پيش بياورد.

جواب
اولا تمام مذاهب اسلامي (شيعه و سني) در اصل وجوب خمس، اتفاق نظر دارند. تنها اختلاف ميان آنان، موارد و مصارف آن است؛ لذا بيشتر اهل سنت بر اين باورند كه تنها به غنايم جنگي و گنج خمس تعلق مي‏گيرد

ثانياخداوند متعال مي‏فرمايد: «و اعلموا انما غنمتم من شي‏ء فان لله خمسه و للرسول
اين آيه كه به آيه خمس معروف است به نظر فقيهان شيعي نه تنها بر وجوب خمس غنايم جنگي دلالت مي‏كند؛ بلكه شامل هر گونه درآمد كسب نيز مي‏باشد. واژه غنيمت از نظر لغت معناي گسترده‏اي دارد و به هرگونه درآمد و فايده‏اي كه به انسان مي‏رسد، گفته مي‏شود
چنانچه كسي آيه را در خمس غنايم جنگي منحصر كند، در پاسخ خواهيم گفت: به جز قرآن، روايات متعددي از ائمه ‏عليهم السلام وارد شده است كه به خوبي بر وجوب خمس درآمد دلالت مي‏كند و تمامي فقيهان شيعي نيز به آنها استناد جسته و در كتاب‏هاي فقهي خود ذكر كرده‏اند. ثالثا از سويي اكثر اهل سنت، خمس در غير غنايم جنگي را انكار نموده‏اند و از ديگر سوي، دسترسي به زكات را بر سادات بني‏هاشم حرام شمرده‏اند در حالي كه در بين سادات بني‏هاشم نيز، همانند سايرين يتيم و مسكين به چشم مي‏خورند. اكنون اين سؤال پيش مي‏آيد، كه فقراي سادات بني‏هاشم، از چه بودجه‏اي امرار معاش كنند؟ با اين اعتقاد كه جنگ در تمام دوران زندگي و در همه جوامع پا بر جا و هميشگي نيست كه بتوانند از خمس غنايم جنگي ارتزاق كنند
رابعا در زمان غيبت كبري اين خمس در اختيار نواب عام آن حضرت كه مراجع تقليد و فقهاي عظام هستند قرار مي گيرد تا در مصارف اسلام و مسلمين خرج شود.
خمس از دو قسمت تشكيل شده است: قسمتي از آن سهم امام(ع) مي‏باشد كه حاكم اسلامي يا صاحبان فتوا به عنوان نايبان امام(ع) طبق رأي و صلاح ديد و اختياراتي كه دارند، آن را مصرف مصالح عمومي مي‏كنند.
قسمتي ديگر از خمس، سهم سادات است كه مراجع يا با اجازه آنان، اين قسمت به سادات مسكين، يتيمان و واماندگان اين قشر اختصاص مي‏يابد. يكي از موارد مصرف خمس، مصالح عمومي است كه بالطبع مجتهد مي‏تواند به انفاق خمس فتوا دهد. بر همين اساس است كه آيت الله العظمي فاضل لنكراني فتوا داده‏اند كه قسمتي از سهم امام براي سيل زدگان نكاء اختصاص يابد به عبارت ديگر موارد و چگونگي مصرف خمس از اختيارات مجتهد يا حاكم اسلامي است كه بر اساس مصالح جامعه ديني عمل مي‏كند

جواب
آدم، موجودي داراي عقل و فکر است و به اين وسيله بايد راه حق را بشناسد. در اين مسير، گروهي از مردم صرفا مقلداند؛ يعني آن که در عقايد خود چون و چندي ندارند و به راحتي مسلکي را بر مي‏گزينند؛ حال حق باشد يا باطل! گروهي ديگر اهل فکر وتحقيق‏اند. اين گروه نيز برخي با پي‏گيري راه دستيابي به حقيقت، به آن واصل مي‏گردند و گروهي نيز به دلايل مختلف، سرگردان و متحير در راه مي‏مانند؛ حال يا به منکري غير قابل هدايت تبديل مي‏شوند و يا آن که دست و پايي زده و راهي براي خويش پيدا مي‏کنند.
مسلما ارزش اين گروه (اهل فکر)، با گروه اول برابر نيست. البته انحراف اينان نيز با آنان قابل مقايسه نيست. در مسير دست‏يابي به حقيقت و واقعيت، بايد چند نکته را مد نظر قرار داد:

الف) ايمان و معرفت، متاع کم‏بهايي نيست که بتوان آن را به هر قيمتي به دست آورد؛ بلکه متاعي است که قيمت آن، تمام هستي و موجوديت آدمي است. بنابراين نبايد تصور کرد که بدون زحمت، اين گوهر گران‏بها صيد مي‏گردد و به طور اتفاقي به دست مي‏آيد.
امام هشتم(ع) فرمود: «خيري در ميان مردم، کمتر از يقين توزيع نشده است»، (بحارالانوار 7 ج 2، ص 51). امام صادق(ع) نيز فرمود: «خداوند آسايش و دلخوشي را در يقين و رضا قرار داده است و غم و اندوه را در شک و غضب»، (بحارالانوار 7 ج 2، ص 57).
حال چگونه بايد اين متاع را به چنگ آورد و از دغدغه‏ها رهايي يافت؟ مسلم است که نياز به تلاش علمي و فکري منظم و روش‏مند دارد تا فرد بتواند براي خود جهاني معنادار بسازد و در آن به حيات طيّبه دسترسي پيدا کند. در اين مسير، رهزنان بسياراند و داعيه‏ها فراوان.
از نخستين روزهاي تاريخ بشر، اين دغدغه‏ها وجود داشته و دارد؛ ولي بايد ديد در اين وادي پر حيرت، که به فرموده قرآن: «همانند سرابي است در بيابان که تشنه، آن را آب مي‏پندارد، ولي وقتي به آن مي‏رسد چيزي نيست» چه بايد کرد؟
در دنيايي که هر روز ندايي از گوشه‏اي به گوش مي‏رسد و آدمي را به سوي خويش دعوت مي‏کند، چگونه بايد راه را از چاه شناخت؟ روشن است که در اين عرصه هر چه تلاش صورت گيرد کم است و اين تلاش بهايي است که هر کس بايستي براي کسب معرفت بپردازد.
براي اين منظور، بايد گام به گام به تحکيم مباني عقيدتي پرداخت و آن را استحکام بخشيد تا دستگاه فکري و سازمان آن، از ارتعاشات در امان بماند و دچار آسيب و صدمه نگردد.
هيچ راه روشني جز راه پيامبران وجود ندارد و همه مدعيان اين راه، طفلي بيش نيستند که با يافتن چند لفظ، هم خود را به بيراهه مي‏افکنند و هم ديگران را به تباهي مي‏کشانند.
سر و صدا بسيار است و داعيه‏ها فراوان؛ روشن‏ترين توصيه‏اي که مي‏توانيم به شما داشته باشيم، همان است که رسول خدا(ص) فرمود: «وقتي فتنه‏ها همانند پاره ‏هاي تاريک شب، شما را فرا گرفت برشما باد به قرآن… همانا قرآن برترين راهنما براي ارائه بهترين راه است».
بنابراين در گام اول پرسش‏هايتان را در نظر داشته باشيد وانگهي با تدبر در قرآن، به سير بپردازيد. اگر فهم متن قرآن براي شما دشوار شد، از ترجمه‏هاي خوب آن بهره ببريد و اگر در جايي، از ترجمه نيز چيزي عايد شما شد، به کتاب‏هاي تفسير مراجعه کنيد.
توصيه ديگر ما مطالعه يک دوره کامل کتاب‏هاي شهيد مطهري است

جواب
ذي طوي کوهي نزديک مکه است
امام باقر(ع) فرمود: قائم ما با 313 نفر از يارانش در ذي طوي منتظر قيام هستند تا موقعي که حضرت به حجر الاسود تکيه زند و پرچم قيام را برافرازد.(بحار الانوار، ج 52، ص306)
در روايت ديگر از امام باقر(ع) نقل شده که: حضرت مهدي به يارانش مي‏گويد: مردم مکه مرا نمي‏خواهند، ولي من براي هدايت آنان آمده اسم. آن گاه مردي از ياران خودش را مي‏طلبد و به او مي‏گويد : برو نزد اهل مکه و بگو: اي اهل مکه! من فرستاده فلاني هستم. او به شما مي‏گويد: ما خانواده رحمت و معدن رسالت و خلافت مي‏باشيم. ما ذريه محمد و سلاله پيغمبرانيم. مردم به ما ستم نمودند و ما را در به در و مقهور کردند و از هنگام رحلت پيامبر(ص) تاکنون حق ما غصب شده است. اکنون من از شما چشم ياري دارم ما را ياري کنيد.

وقتي آن جوان اين مطالب را به اهل مکه مي‏گويد، مردم مکه او را بين رکن و مقام مي‏کشند و او همان مرد پاکدل (نفس زکيه) است. چون خبر کشته شدن او به امام(ع) مي‏رسد، به يارانش مي‏فرمايد: من به شما نگفتم که اهل مکه ما را نمي‏خواهند؟ اهل مکه هم او را به مکه دعوت نمي‏کنند، ولي او از کوه ذي طوي همراه با 313 نفر از يارانش فرود مي‏آيند و داخل مسجد الحرام شده و رسما قيام خود را شروع مي‏کند.( بحار الانوار، ج 52، ص307)
رضوي نام کوهي است در هفت فرسخي مدينه، نزديک شهر ينبع. اين کوه به عنوان يکي از پناه گاه‏هاي حضرت مهدي(ع) در روايات مطرح شده است. عبدالاعلي مي‏گويد: با امام صادق(ع) هم سفر بوديم، چون به منزل روحا فرود آمديم، حضرت به کوهي که مشرف بر آن جا بود، نگاه کرد و فرمود: اين کوه را رضوي مي‏گويند و پناهگاه حضرت مهدي (ع) خواهد بود.(بحار الانوار، ج 52، ص 153)
در روايت ديگر آمده است: ارواح مؤمنان در جبال رضوي خاندان محمد(ص) را ملاقات مي‏کنند. از غذاي آنان بخورند و از آبشان بياشامند و با آن‏ها سخن گويند تا روزي که قائم ما اهل بيت قيام کنند. در آن هنگام خداوند آنان را به ياري حضرت مهيا سازد و گروه گروه پيرامونش گرد آيند.(بحار الانوار، ج 6 ص243)
ارتباط آن حضرت با اين دو مکان مانند ارتباط ايشان با ساير اماکن مقدسه و متبرکة ديگر است که پرستش و عبادت خدا در آن اماکن فضيلت دارد، مثل مسجدالحرام و مسجد مدينه و مشهد غروي حسيني و مسجد کوفه و سهله که معلوم شده است حضرت در اين اماکن رفت و آمد دارند و اين دو مکان را نيز بواسطة اين دو خصوصيت در دعا نام مي‎برند زيرا چنانچه از بعضي اخبار استفاده مي‎شود، در غيبت صغري و کبري کوه رضوي نيز يکي از مقامات آن حضرت و از اماکني است که گاهي آنجا تشريف مي‎بردند.