Feeds:
نوشته‌ها
دیدگاه‌ها

Archive for the ‘امامت+ائمه+نبوت+انبيا’ Category

اين برتر بودن مقام امامت ائمه از نبوت پيامبران از مسائل دقيق قرآني و اعتقادي، است كه جزء عقايد ضروري شيعه نيست بلکه بحثهاي علمي است
از آيات و روايات استفاده مى شود که مقام امامت ، بالاتر از مقام نبوت و رسالت است .
مقام نبوت و رسالت ، يعنى مقام دريافت وحى الهى و تبليغ و نشر آن در بين مردم ، و تربيت انسان ها از طريق انذار و تبشير و تعليم و آگاهى بخشيدن به آن ها . بنابراين ، رسول موظف است در حوزه مأموريت خود ، مردم را به سوى خدا دعوت کند و فرمان الهى را به آن ها برساند ، و براى يک انقلاب فرهنگى و فکرى و عقيدتى ، از هيچ کوششى دريغ نکند
امّا مقام «امامت » ، يعنى مقام رهبرى و پيشوايى مردم . امام ، کسى است که با تشکيل يک حکومت الهى و به دست آوردن قدرتِ لازم ، سعى مى کند احکام خدا را عملاً اجرا کند و اگر هم رسماً نتواند حکومت تشکيل دهد ، تا آن جا که در توان دارد ، براى اجراى احکام مى کوشد . به عبارت ديگر ، وظيفه امام اجراى دستورهاى الهى در جامعه است ; در حالى که وظيفه رسول فقط «انذار» و «تبشير» و ابلاغ دستورها است . به همين جهت ، مقام امامت از مقام نبوت و رسالت بالاتر و نيازمند شايستگى و لياقت بيش ترى است .
قرآن کريم در آيه 124 سوره بقره مى فرمايد : «خداوند ، ابراهيم را با وسايل گوناگون آزمود و او از عهده آزمايش ها به خوبى برآمد ; آن وقت ، مقام امامت را به او داد»
ابراهيم خليل پس از طي مقام نبوت و رسالت و خلّت (دوستي)، در پايان عمر به مقام امامت رسيد و خطاب آمد: «إنّي جاعلک للناس إماماً»، و اگر در روايات مقام امامت از نظر شرف مانند نبوت يا برتر از آن معرفي شده، به خاطر اين آي? مبارکه است که امامت براي ابراهيم خليل پس از نبوت، واگذار شد، و بسيار دور از فهم قرآني است که امامت را در اين آيه به معني نبوّت بگيريم، زيرا در اين آيه، خليل الرحمان مقام امامت را براي ذريّه خود مي طلبد و مي گويد:‌«قال و من ذرّيّتي قال لا ينال عهدي الظالمين» و اين جمله حاکي است که او هنگامي اين درخواست را کرده است که داراي ذريه و فرزند بوده و او در آن حالت که دوران پير و کهنسالي ايشان بوده، پيامبر خدا بوده است بنابراين مقام امامت چيزي فراتر از پيامبري است که به او داده شده است
ولي در عين حال، چه بسا ممکن است فردي نبوت را داشته باشد ولي امام نباشد مانند اکثر انبيا بني اسرائيل، يا امام باشد و نبوت نداشته باشد، مانند ائمه اهل بيت و گاهي هر دو مقام در يک نفر جمع مي شود، مانند پيامبران اولوالعزم از ابراهيم تا پيامبر خاتم.

Advertisements

Read Full Post »