Feeds:
نوشته‌ها
دیدگاه‌ها

Archive for the ‘اولين كتاب اصولي شيعه’ Category

در خصوص تدوين کتاب اصولي توسط عالمان شيعي مي توان گفت: اولين کسي که در اين زمينه نگاشت، حسن بن علي بن ابي عقيل، صاحب کتاب التمسک بحبل آل الرسول است که در ابتداي غيبت کبري آن را نوشت. پس از او ابوعلي محمد بن احمد بن جنيد اسکافي که از بزرگان و افاضل اماميه بود، در فقه و اصول و کلام تصنيفاتي داشت. ايشان استاد شيخ مفيد و معاصر شيخ کليني بود که در سنه 381 در ري درگذشت.
پس از وي شيخ مفيد و بعد از او سيد مرتضي، ملقب به علم الهدي (متوفاي 336) و پس از او شيخ الطائفه ابوجعفر محمد بن حسين بن علي الطوسي(متوفاي 460) و سلاّربن عبدالعزيز ديلمي،‌صاحب کتاب التقريب في اصول الفقه (متوفاي 436) کتاب‌هاي پرارزشي در علم اصول نوشته اند.
همانطور که مرحوم سيد حسن صدر در کتاب
تأسيس الشيعة لعلوم الاسلام نوشته‏اند ، قبل از شافعي مسائل اصول از
قبيل اوامر و نواهي و عام و خاص و غيره مطرح بوده است و درباره هر يک‏
از آنها از طرف علماء شيعه رساله نوشته شده است .
شايد بتوان گفت شافعي اول کسي است که رساله جامعي درباره همه مسائل‏
اصول مطروحه در زمان خودش نوشته است .
برخي مستشرقين پنداشته‏اند که اجتهاد در شيعه دويست سال بعد از اهل‏
تسنن پيدا شد ، زيرا شيعه در زمان ائمه اطهار نيازي به اجتهاد نداشت و
در نتيجه نيازي به مقدمات اجتهاد نداشت . ولي اين نظريه به هيچ وجه‏
صحيح نيست .
اجتهاد به معني صحيح کلمه يعني تفريع و رد فروع بر اصول و تطبيق‏
اصول بر فروع ، از زمان ائمه اطهار در شيعه وجود داشته است و ائمه اطهار
به اصحابشان دستور مي‏دادند که تفريع و اجتهاد نمايند

Advertisements

Read Full Post »